"Sarnowa była jest i będzie"

W czasach dawnych, mrokiem dziejów przesłoniętych wydarzenia te swoje miejsce miały


W puszczy, która w owych czasach ziemię naszą porastzła nieopodal rzeki Dąbroczni książę w chacie gajowego osadził się. Kiedy mrozy puściły i śniegi stopniały, a zwierz w puszczy ze snu się zbudził, rykiem niedzwiedzia i żubra koniec zimy a nadejście wiosny oznajmił, wysłał książe posłańca do gajowego z wiadomością, że na łowy przybędzie. Gajowy człek gospodarny wnet przygotowania na przybycie tak znamienitego gościa poczynił. Kiedy wszystko było gotowe i książe lada chwila miał się zjawić, wysłał swą córkę do bartnika po kwartę miodu, aby go odpowiednio przygotowawszy na stół podać i jeszcze godniej księcia ugościć. Dziewczę posłusznie ubrało się i poszło.Wracając od bartnika z dzbanem miodu, przedzierając się przez gęstość lasu dostrzegła na niewielkiej polanie czarownicę i rycerza w zbroi. Czarownica i rycerz zwany żelaznym nieprzejednany wróg księcia knuli spisek. czarownica podała mu strzałę i powiedziała weź tę zaczarowaną strzałę, a na łowach , kiedy z łuku ją wypuścisz ominie serce zwierza i serce księcia ugodziUsłyszawszy te słowa upuściła dziewczyna dzban ze strachu. Nie uszło to uwagi czarownicy, która zauważyła uciekającą dziewczynę. Wypowiedziała zaklęcie i w jednej chwili zamieniła ją w sarnę.Będąc samą krążyła po puszczy nie mogąc wrócić do domu.Następnego dnia rozpoczeły się łowy. Książe wraz ze swoim rycerstwem ruszył w bór, każdy chciał upolować największą zwierzynę. Wytropili niedzwiedzia, już pędzą za nim, zwierz wybiegł na polanę, książę tuż za nim z oszczepem, dalej reszta rycerstwa, gdy nagle z zarośli rycerz zwany żelazny wypuścił zaczarowaną strzałę. Widziała to wszystko córka gajowego zamieniona w sarnę. Skoczyła i zasłoniła swym ciałem księcia. Strzała nie omineła sercajej, bo chociarz została zamieniona w sarnę, to serce miała niewinnej dziewczyny.Woje pojmali zdrajcę żelaznego rycerza,a książę pochylił się nad sarną, wyjoł strzałę i pocałował w podzięce za uratowanie życia. W tym momencie prysł czar i córka gajowego ożyła, wróciła do swej postaci. Książe zakochał sie w dziewczynie, poślubił ją, a na pamiątkę tego wydarzenia założył w tym miejscu gród o nazwie SARNOWA z herbem, na którym widnieje sarna.

<<<powrót

www.sarnowa.rawicz.pl